Bastia – de schaduw van corsica

Haven Corsica

Corsica is één groot ansichtkaartmotief op schaal 1: 1 en nog wel in 3D. Beter dan dat wordt het niet. De foto’s die Corsica-toeristen graag mee naar huis nemen en aan hun vrienden en kennissen laten zien – al dan niet gevraagd – zien er hetzelfde uit (zelfs weken en misschien zelfs jaren na de vakantie). Maar zoals het oude gezegde luidt: waar licht is, is ook schaduw. Dit geldt ook voor Corsica. En hier wordt de schaduw Bastia genoemd.

Allereerst moet ter verdediging van Bastia het voor de hand liggende worden vermeld: Bastia is een havenstad, en de aankomststad van de veerboot Corsica. Veel veerboten meren hier dagelijks aan en verbinden toeristen en de lokale bevolking met het vasteland. Bastia heeft dus een doel – weliswaar niet onbelangrijk en waarschijnlijk zelfs economisch zeer belangrijk voor Corsica. Maar is het leuk? Moet u hier misschien blijven hangen en een sightseeingtour doen, misschien zelfs een (halve) dag van uw kostbare vakantietijd doorbrengen? Het antwoord is heel duidelijk: nee.

Bastia biedt noch mooie stranden, noch verfijnde promenades of iets dergelijks. Het past ook niet bij het beeld van het kleine Corsicaanse schilderachtige vissersdorpje. Dat vind je op slechts een paar kilometer afstand, bijvoorbeeld in Erbalunga. Maar terug naar Bastia. Wat we hier aantreffen op deze vrijdagmiddag: Lege straten en doelloos dwalende, ietwat verdwaalde toeristen van verschillende nationaliteiten, die allemaal de tijd proberen te doden totdat hun veerboten (eindelijk) aankomen. Ze bevolken de schaars bezochte cafés en bistro’s in de buurt van de haven. Aan hun blikken is duidelijk te zien dat het verdriet van de stad al op hen afstraalt. Misschien heeft de een of de ander (zoals wij) in het begin geprobeerd de situatie te verzachten en er iets goeds uit te halen. U kunt de wachttijd goed gebruiken voor een spontane sightseeingtour! Misschien ontdek je iets wat je nog niet weet. Maar na een (korte) wandeling door de zogenaamde “oude stad” volgt de desillusie en wordt het al snel duidelijk: er is hier niets dat je niet duizend keer elders hebt gezien. Eindeloze straten met redelijk mooie huizen, maar talloze souvenirwinkels (ook wel toeristenvallen genoemd), een hoofdplein en een kerk. Super goed. Wat overblijft aan het einde is de wachttijd voor de reddingsveerboot en de talrijke cafés en bistro’s in de buurt van de haven (die maar al te graag profiteren van de wachtende toeristen). Daar zit je en wacht. Collectief. Op de veerboot, die is nog zo ver weg. Als het woord ‘flegmatisch’ niet al bestond, had het uitgevonden moeten worden voor Bastia en zijn loden zwaarte. De Germanisten mogen beslissen of dit adjectief op een ding kan worden toegepast (hier: stad). Ik kan alleen maar zeggen dat iedereen die Bastia zoals ik heeft gezien, weet wat ik bedoel. Zoals bekend heeft alles een einde (en alleen de worst …). In het geval van Bastia betekent “einde” de aankomst van de veerboot. onze veerboot. En tegelijkertijd beseffen we dat dit het begin is van de rest van onze reis naar huis. We realiseren ons: we verlaten dit prachtige eiland. Misschien komen we terug, wie weet?

Bij de ferryterminal kijken we op het elektronische displaybord naar welke ferryterminal we moeten gaan zodat we op de juiste ferry stappen. Bij de informatiebalie hadden we net de verkeerde ferryterminal gekregen. Maar wat maakt het uit. Uiteindelijk komen we op de juiste veerboot. Dat alleen telt. Zorg dat je niet vastloopt in Bastia!

Als we de haven verlaten, gaat de zon net onder. In Bastia gaan langzaamaan de lichten aan en wordt de stad steeds kleiner. Staand aan de hekreling en luisterend naar het gebrul van het schuimende water van de voortstuwing van het schip onder me, betrap ik mezelf erop dat ik denk dat Bastia misschien niet zo slecht is (voor een klassieke havenstad). Heeft Bastia vanaf deze (toenemende) afstand misschien zelfs iets moois gezien? Ik krimp even ineen bij deze ietwat obscene gedachten. Dan draai ik me om naar mijn vrouw, die naast me aan de reling staat. Ik omhels haar en samen denken we terug aan de laatste twee heerlijke weken op Corsica, waarvan we nu afscheid moeten nemen.

Bastia – de schaduw van corsica

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Schuiven naar boven